W roku 1915 powstaje Politechnika Warszawska, a wraz z nią Wydział Budowy Maszyn i Elektrotechniczny, jako jeden z czterech wydziałów Politechniki Warszawskiej. Na tym wydziale został wydzielony kierunek elektrotechniczny i powstaje samodzielny Wydział Elektrotechniczny. Nastąpiła zmiana nazwy Wydziału i odtąd nosi on nazwę: Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej. Na Wydziale powstały dwa Oddziały: Oddział Prądów Silnych oraz Oddział Prądów Słabych i Radiotechniki. W ramach Oddziału Prądów Silnych funkcjonowała Katedra Urządzeń Elektrycznych, którą, aż do roku 1931, kierował prof. Stanisław Odrowąż-Wysocki.
W czasie II Wojny Światowej. Działalność Politechniki Warszawskiej została zabroniona przez okupanta. Od 1940 r. w pomieszczeniach uczelni odbywały się zajęcia szkół zawodowych. W 1942 r. powołano Państwową Wyższą Szkołę Techniczną w skład, której wchodził Wydział Elektryczny. Po wojnie wznowiono zajęcia dydaktyczne na Politechnice Warszawskiej i na Wydziale Elektrycznym w Warszawie. Jednak zmiany w technice i sytuacja kadrowa spowodowały, że utworzono Katedrę Kolejnictwa i Urządzeń Elektrycznych, oraz powołano Katedrę Sieci Elektrycznych.
Następnie w roku 1948 z Katedry Kolejnictwa i Urządzeń Elektrycznych została wydzielona Katedra Kolejnictwa i Napędu Elektrycznego. Dwa lata później (1950 r.) Powołano Katedrę Elektrotermii. Rok później (1951 r.) Dokonano zmiany nazwy Katedry Kolejnictwa i Urządzeń Elektrycznych na Katedrę Elektrowni. Powołano również Katedrę Techniki Świetlnej.
Po siedmiu latach (1958 r.) zmieniono nazwę Katedra Sieci Elektrycznych  zmieniła nazwę na Katedrę Układów Elektroenergetycznych zaś Katedra Elektrowni  zmieniła nazwę na Katedrę Elektroenergetyki.
W wyniku przeprowadzonej reorganizacji Katedra Układów Elektroenergetycznych zmieniła nazwę na Katedrę Sieci i Układów Elektroenergetycznych zaś Katedra Elektroenergetyki zmieniła nazwę na Katedrę Elektrowni i Elektroenergetyki.
W Katedrze Sieci i Układów Elektroenergetycznych działają 4 zakłady:

  1. Zakład Układów Elektroenergetycznych,
  2. Zakład Sieci Elektrycznych,
  3. Zakład Zabezpieczeń i Automatyki Elektroenergetycznej,
  4. Zakład Statyki Sieci Elektroenergetycznych.

W Katedrze Elektrowni i Elektroenergetyki działają 2 zakłady:

  1. Zakład Elektrowni,
  2. Zakład Gospodarki Elektroenergetycznej.

W roku 1968 Katedra Elektrowni i Elektroenergetyki zmieniła nazwę na Katedrę Elektrowni i Gospodarki Elektroenergetycznej.
W miejsce katedr na Wydziale Elektrycznym zostało powołanych pięć instytutów, a wśród nich Instytut Elektroenergetyki.
Instytut Elektroenergetyki powstał w wyniku połączenia czterech katedr:

  1. Katedry Sieci i Układów Elektroenergetycznych,
  2. Katedry Elektrowni i Gospodarki Elektroenergetycznej,
  3. Katedry Elektrotermii,
  4. Katedry Techniki Świetlnej.

Dotychczasowe Katedry stały się Zakładami Instytutu, a istniejące w dotychczasowych Katedrach Zakłady stały się Zespołami.
W 1979 roku  powołano piąty zakład w Instytucie Elektroenergetyki :  Zakład Elektroenergetycznej Automatyki Zabezpieczeniowej.
W 2001 roku Dokonano zmiany nazwy Zakładu Elektroenergetycznej Automatyki Zabezpieczeniowej na Zakład Automatyki Elektroenergetycznej.

W 2012 roku włączono do ZAE zespołu aparatów i  nazwa Zakładu została zmieniona na Zakład Aparatów i Automatyki Elektroenergetycznej (ZAiAE).

W wyniku resktrukturyzacji administracyjnej na Wydziale Elektrycznym w roku 2016 Zakład Trakcji Elektrycznej został przyłączony do Instytutu Elektroenergetyki. Dyrektorem Instytutu został prof. nzw dr hab. Sywester Robak.
Aktualnie w skład Instytutu Elektroenergetyki wchodzi pięć zakładów:

  1. Zakład Aparatów i Automatyki Elektroenergetycznej – kierowany przez prof. nzw. dr hab. Desire Rasolomampionona,
  2. Zakład Sieci i Systemów Elektroenergetycznych kierowany przez prof. dr hab. Mirosława Parola,
  3. Zakład Elektrowni i Gospodarki Elektroenergetycznej – kierowany przez prof. dr hab. Józefa Paskę,
  4. Zakład Trakcji Elektrycznej – kierowany przez dr hab. Mirosława Lewandowskiego,
  5. Zakład Techniki Świetlnej i Elektrotermii – kierowany przez dr hab. inż. Piotra Prackiego.